Tekst piosenki
– Potykam się, więc ręce w przód, do góry twarz, w dół lecę!
O, ciemny Boże mego życia, miej mnie w swej opiece!
Nie puścić kija! Paść na wznak! Plecami na kamienie!
To tylko rów, przydrożny rów, już po przerażeniu…
– Gdzie wleczesz nas, przeklęty kpie? Gdzie jesteś głupcze ślepy?
Giń sam, jak chcesz, a nas ze sobą nie zabieraj w przepaść!
W ręku mam twego płaszcza kłąb… Chryste! I ja padam!
Z twarzy ucieka ciepło dnia! Biada nam, ginę! Biada!
– Puść kij, którym mnie ciągniesz w dół! Upadliście, Ja stoję!
Puść kij, my dalej chcemy iść! Przeklęte nogi twoje!
Nie puszcza! Ciągnie tam, gdzie garby poplątanych ciał!
Ach, gdybym oczy miał!
– Krzyk, hałas, co się dzieje tam? Bark tego co przede mną
Twardnieje pod palcami, odgłosów pełna ciemność
Szum drzew, kroki, własny oddech, co słuchaniu wadzi…
Cóż z groźnych przeczuć? Pójdę tam, gdzie ślepiec poprowadzi!
– Z ręką na cudzych plecach iść – poniżenie i męczarnia!
Każdy z nich inną kryje myśl, w inną się stronę garnie
Przy żarciu też – ten pierwszy syty się poczuje
Kto szybciej zmaca gdzie jest chleb i szybciej go przeżuje!
– Ciężko na końcu iść, tłum gnojem cię obrzuci
Lecz zawsze będę tym, który ostatni się przewróci
O, tak ja teraz! Padam na nich, kłębią się pode mną
A każdy swoje ciało ma i własną w ciele ciemność!
– Cóż nam zostało, kiedy świata zabrakło dookoła?
Kije i sakwy i kapoty i palce w oczodołach!
Powiewy wiatru, słońca promień na chciwe twarze brać
Padać i wstawać, padać i wstawać, padać i wstawać, padać i wstawać…
I wstać!
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Utwór ma prawdopodobnie dwa źródła inspiracji. Pierwszym jest obraz Ślepcy Pietera Bruegela Starszego. Jacek Kaczmarski niejednokrotnie w sposób bezpośredni nawiązywał do twórczości XVI-wiecznego niderlandzkiego malarza; w oparciu o jego prace powstały m.in. Upadek Ikara, Wojna postu z karnawałem czy Pejzaż z szubienicą.
Namalowany w 1568 roku obraz przedstawia grupę sześciu ślepych mężczyzn, którzy podążają jeden za drugim, prowadząc się wzajemnie za pomocą trzymanych kijów. Gdy pierwszy z nich wpada w przydrożny rów, wywołuje to reakcję łańcuchową i utratę równowagi przez cały pochód. Drugi ślepiec zaczyna się przewracać i możemy przypuszczać, że już niebawem pozostałych spotka taki sam los.
Drugą inspirację może stanowić biblijna Przypowieść o ślepcach. W Ewangelii św. Mateusza znajdziemy następujące słowa: Zostawcie ich! To są ślepi przewodnicy ślepych. Lecz jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadną (Mat 15:14). Fragment ten mógł stanowić również podstawę dla obrazu Bruegela, nie jest jednak pewne, czy malarz faktycznie stworzył Ślepców inspirując się Nowym Testamentem.
Komentarze (0)