Okładki płyt, które stały się klasyką popkultury - część 2

Dodany: 5 lip 2019 11:55
Przez: MR
foto: wikipedia.org

Oprócz muzyki, niektóre z najbardziej znanych zespołów są znane ze swojej twórczości artystycznej. Często dzieje się tak w przypadku okładek albumów. Najbardziej pamiętne i słynne okładki płyt stają się czynnikiem zwiększającym atrakcyjność wydań, który może zamienić świetny album w transcendentny. Niektóre z największych okładek albumów są najbardziej proste. Kiedy Andy Warhol zaprojektował Velvet Underground & Nico, nikt poza samym artystą nie skojarzyłby banana z tym zespołem. Teraz wszyscy to robią, mało tego, stało się to połączeniem dla większości oczywistym!

 

„Dark Side of the Moon” Pink Floyd to kolejny album, który zyskał jeszcze większą sławę dzięki swojej okładce, pomijając niewątpliwie fantastyczną muzykę. Wydawnictwo zmieniło fizyczny pryzmat w kultowy obraz i nadal jest jedną z najlepszych okładek albumów rockowych jakie kiedykolwiek powstały. To samo dotyczy okładki albumu Nirvany „Nevermind.” Dzieciak, którego zdjęcie zostało użyte przy tworzeniu okładki albumu na zawsze pozostanie centralnym punktem najważniejszego albumu lat 90-tych. Są to jedne z najbardziej rozpoznawalnych albumów w historii muzyki, a kreatywność, która pojawiła się w pisaniu i nagrywaniu albumów, przyczyniła się do tego, że okładki były tak samo dobre, jak muzyka na krążkach. O poziomie większości z nich świadczy chociażby fakt, że po dzień dzisiejszy odnajdują swoje miejsce w popkulturze stając się elementem rozpoznawczym twórców. Oto ciąg dalszy lista naszym zdaniem najlepszych okładek albumów muzycznych.

 

The Velvet Underground & Nico

 

 

Debiutancki album amerykańskiego zespołu rockowego Velvet Underground, wydany w marcu 1967 roku przez Verve Records. Został nagrany w 1966 roku, podczas gdy zespół pojawił się na trasie Exploding Plastic Inevitable Andy'ego Warhola, która zwróciła uwagę na eksperymentalną wrażliwość i kontrowersyjne tematy, w tym nadużywanie narkotyków, prostytucję, sadomasochizm i seksualną dewiację. Sprzedawał się słabo i był ignorowany przez krytyków, ale później został uznany za jeden z najbardziej wpływowych albumów w historii muzyki popularnej. W 1982 roku muzyk Brian Eno stwierdził, że chociaż album początkowo sprzedawany był tylko w liczbie około 30 000 egzemplarzy, „każdy, kto kupił jedną z tych 30 000 kopii, założył zespół.” W 2003 r. zajął 13 miejsce na liście „500” magazynu Rolling Stone Najlepsze albumy wszechczasów.

 

Okładka albumu dla The Velvet Underground & Nico jest rozpoznawalna z powodu druku Warhola. Wczesne kopie albumu zachęcały odbiorcę: „Obierz powoli i zobacz”, łuszczenie się skóry bananowej ujawniło banan w kolorze ciała. Do wyprodukowania tych okładek potrzebna była specjalna maszyna (jedna z przyczyn opóźnionego wydania albumu), ale MGM zapłacił za koszty, sądząc, że wszelkie powiązania z Warholem zwiększą sprzedaż albumu. Większość wydanych winylowych wydań albumu nie zawiera naklejek, oryginalne kopie albumu z funkcją „skórki-naklejki” są teraz rzadkimi przedmiotami kolekcjonerskimi.

 

Queen II

 

 

Drugi studyjny album brytyjskiego zespołu rockowego Queen. Został wydany 8 marca 1974 r. przez EMI Records w Wielkiej Brytanii i przez Elektra Records w USA. Nagrany w Trident Studios i Langham 1 Studios w Londynie w sierpniu 1973 r. Z koproducentami Royem Thomasem Bakerem i Robinem Geoffreyem Cable'em, a opracowany przez Mike'a Stone'a. Opisany jako „prawdopodobnie najcięższy album Queen” wyróżnia się połączeniem ciężkiego rockowego brzmienia z wrażliwością rocka artystycznego, została nazwana „filarem wspaniałego, szturmowego hard rocka” Dwie strony oryginalnego LP były oznaczone „Side White” i „Side Black” (zamiast konwencjonalnych stron „A” i „B”), z odpowiednimi zdjęciami zespołu ubranymi na biało lub na czarno po obu stronach. Biała strona ma utwory o bardziej emocjonalnym temacie, a czarna strona to prawie wyłącznie fantazja, często o dość mrocznych motywach.

 

Zdjęcie okładki albumu Micka Rocka było często używane przez zespół podczas całej kariery, w tym w teledysku do piosenek „Bohemian Rhapsody” (1975) i „One Vision” (1985). Jest to pierwszy album zawierający elementy charakterystycznego brzmienia zespołu - warstwowe overduby, harmonie wokalne i różnorodne style muzyczne. Rockowy fotograf Mick Rock był zaangażowany w tworzenie okładki albumu. Według Rocka grupa chciała przyciągnąć uwagę ludzi okładką, zwłaszcza, że ​​ich pierwszy album tego nie zrobił. „Zdali sobie sprawę, że jeśli uda ci się złapać wzrok ludzi, zainteresujesz ich muzyką.”

 

Unknown Pleasure

 

 

Debiutancki album angielskiego zespołu rockowego Joy Division, wydany 15 czerwca 1979 r. przez Factory Records. Okładka została zaprojektowana przez artystę Petera Saville'a, z wykorzystaniem wykresu danych sygnałów z pulsaru radiowego. Jest to jedyny album Joy Division wydany za życia wokalisty Iana Curtisa.

 

Factory Records nie wydało żadnych singli z Unknown Pleasures, a album nie został opublikowany pomimo względnego sukcesu debiutanckiego singla grupy „Transmission”. Od tamtej pory zyskał uznanie krytyki jako wpływowy album post-punkowy i został uznany za jeden z najlepszych albumów wszech czasów przez publikacje takie jak NME, AllMusic, Select i Spin.

 

Peter Saville, który wcześniej zaprojektował plakaty dla klubu Manchester's Factory w 1978 roku, zaprojektował okładkę albumu. Sumner lub Morris wybrali obraz użyty na okładce, który opiera się na obrazie fal radiowych z pulsara CP 1919, z The Cambridge Encyclopaedia of Astronomy. Saville odwrócił obraz z czarno-białego na biało-czarny, wbrew deklarowanej przez zespół preferencji dla oryginału. „Obawiałem się, że może to wyglądać zbyt prosto. Byłem przekonany, że jest po prostu seksowniejszy w kolorze czarnym”, ponieważ reprezentuje sygnał z kosmosu. W XXI wieku obraz stał się ikoniczny poza fandomem Joy Division. Raf Simons współpracował z Saville przy linii ubrań z 2003 r., która wykorzystywała motyw.

 

Aladdin Sane

 

 

Szósty studyjny album Davida Bowiego, wydany przez RCA Records 13 kwietnia 1973 roku. Kontynuacja jego przełomu „The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars”, to pierwszy album, który napisał i wydał z pozycji gwiazdy.

 

Redaktorzy NME Roy Carr i Charles Shaar Murray nazywali ten album „dziwnie niesatysfakcjonującym, znacznie mniejszym niż suma części”, podczas gdy encyklopedysta Bowiego Nicholas Pegg określa go jako „jeden z najbardziej dopracowanych, znaczących i istotnych” wydań . Recenzja Rolling Stone określiła go jako „mniej maniakalny niż ‘The Man Who Sold The World’ i mniej intymny niż ‘Hunky Dory’, bez żadnych momentów zwątpienia w siebie”. Okładka albumu, gdzie Bowie pozuje z błyskawicą na twarzy jest uważana za jeden z najbardziej ikonicznych wizerunków Bowiego.

 

W 2003 roku album znalazł się wśród sześciu pozycji autorstwa Bowiego na liście 500 najważniejszych albumów wszechczasów Rolling Stone'a (numer 277), a później znalazł się na 77 pozycji na liście 100 najlepszych albumów Pitchfork Media z lat 70-tych.

 

The Wall

 

 

Jest to jedenasty album studyjny Pink Floyd, wydany 30 listopada 1979 roku w Harvest and Columbia Records. Rockowa opera, jej historia eksploruje Pink - zblazowaną gwiazdę rocka, której ewentualna izolacja od społeczeństwa jest symbolizowana przez ścianę. Płyta okazała się sukcesem komercyjnym, plasując się na pierwszym miejscu w USA przez 15 tygodni i trzecim w Wielkiej Brytanii. W 1982 roku album został zaadaptowany na film fabularny Alana Parkera o tym samym tytule.

 

Basista Roger Waters wymyślił The Wall podczas trasy Pink Floyd w 1977 In The Flesh, modelując postać Pink na wzór siebie i byłego kolegi z zespołu, Syda Barreta. Nagrywanie trwało od grudnia 1978 r. do listopada 1979 r. „The Wall” to ostatni album, w którym Pink Floyd występuje jako kwartet - klawiszowiec Richard Wright został zwolniony przez Watersa podczas produkcji, ale pozostał jako płatny muzyk. Z albumu wydano trzy single: „Another Brick in the Wall, Part 2” (jedyny amerykański singel zespołu), „Run Like Hell” i „Comfortably Numb”.

 

„The Wall” początkowo otrzymywał mieszane recenzje krytyków, z których wielu uznało go za przesadzony i pretensjonalny. Później został uznany za jeden z najważniejszych albumów wszech czasów, a także za jeden z najbardziej znanych albumów koncepcyjnych. W 2003 roku Rolling Stone wymienił The Wall pod numerem 87 na liście „500 największych albumów wszechczasów”.

Okładka albumu jest jedną z najbardziej minimalistycznych – obejmuje wyłącznie biały ceglany mur, bez tekstu.

 

The Division Bell

 

 

Czternasty album studyjny Pink Floyd, wydany 28 marca 1994 r. przez EMI Records w Wielkiej Brytanii i 4 kwietnia przez Columbia Records w Stanach Zjednoczonych.

Drugi album Pink Floyd nagrany bez założyciela Rogera Watersa. „The Division Bell” został napisany głównie przez gitarzystę i piosenkarza Davida Gilmoura i klawiszowca Richarda Wrighta. Zawiera pierwszy główny wokal Wrighta na albumie Pink Floyd od czasów The Dark Side of the Moon (1973). Był to również ostatni album Pink Floyd nagrany z Wrightem, który zmarł w 2008 roku.

 

Division Bell otrzymał mieszane recenzje, ale osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w ponad 10 krajach, w tym w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Pokrył się podwójną platyną w USA w roku, w którym został wydany, i potrójną platyną w 1999 roku. Niewykorzystany materiał z sesji „Division Bell” stał się częścią kolejnego albumu Pink Floyd – „The Endless River” z 2014 roku.