Okładki płyt, które stały się klasyką popkultury - część 1

Dodany: 4 lip 2019 12:49
Przez: MR
foto: wikipedia.org

Oprócz muzyki, niektóre z najbardziej znanych zespołów są znane ze swojej twórczości artystycznej. Często dzieje się tak w przypadku okładek albumów. Najbardziej pamiętne i słynne okładki płyt stają się czynnikiem zwiększającym atrakcyjność wydań, który może zamienić świetny album w transcendentny. Niektóre z największych okładek albumów są najbardziej proste. Kiedy Andy Warhol zaprojektował Velvet Underground & Nico, nikt poza samym artystą nie skojarzyłby banana z tym zespołem. Teraz wszyscy to robią, mało tego, stało się to połączeniem dla większości oczywistym!

 

„Dark Side of the Moon” Pink Floyd to kolejny album, który zyskał jeszcze większą sławę dzięki swojej okładce, pomijając niewątpliwie fantastyczną muzykę. Wydawnictwo zmieniło fizyczny pryzmat w kultowy obraz i nadal jest jedną z najlepszych okładek albumów rockowych jakie kiedykolwiek powstały. To samo dotyczy okładki albumu Nirvany „Nevermind.” Dzieciak, którego zdjęcie zostało użyte przy tworzeniu okładki albumu na zawsze pozostanie centralnym punktem najważniejszego albumu lat 90-tych. Są to jedne z najbardziej rozpoznawalnych albumów w historii muzyki, a kreatywność, która pojawiła się w pisaniu i nagrywaniu albumów, przyczyniła się do tego, że okładki były tak samo dobre, jak muzyka na krążkach. O poziomie większości z nich świadczy chociażby fakt, że po dzień dzisiejszy odnajdują swoje miejsce w popkulturze stając się elementem rozpoznawczym twórców. Oto pierwsza część naszej listy najlepszych okładek albumów muzycznych.

 

Dark Side of the Moon

 

Ósmy studyjny album angielskiego zespołu rockowego Pink Floyd, wydany 1 marca 1973 roku przez Harvest Records. Materiał został nagrany w dwóch sesjach w 1972 i 1973 roku w Abbey Road Studios w Londynie.

 

Płyta opiera się na pomysłach z wcześniejszych nagrań i występów Pink Floyd, pomijając rozbudowane instrumenty, które charakteryzowały ich wcześniejsze prace. Album koncepcyjny, którego tematy obejmują konflikty, chciwość, czas, śmierć i chorobę psychiczną, ten ostatni częściowo zainspirowany pogarszającym się stanem zdrowia członka zespołu i jednocześnie jego założyciela, Syda Barretta, który opuścił grupę w 1968 roku. Wykorzystano także fragmenty wywiadów z ekipą drogową zespołu, a także cytaty filozoficzne. Ikoniczna okładka, która przedstawia widmo pryzmatu, została zaprojektowany przez Storma Thorgersona, na prośbie klawiszowca Richarda Wrighta o „prosty i śmiały” projekt, reprezentujący oświetlenie zespołu i motywy płyty. Album promowany był dwoma singlami: „Money” oraz „Us and Them”. Album byłby ostatnim albumem zespołu do 1987 roku.

 

„Dark Side of the Moon” zyskała uznanie krytyków po premierze i od tego czasu została okrzyknięta jednym z najważniejszych albumów wszechczasów. Osiągnęła również rekord jako numer jeden  na amerykańskiej liście przebojów obecnie znanej jako Billboard 200, a jego notowania trwały łącznie ponad 900 tygodni.

 

Abbey Road

 

Jest to jedenasty album studyjny angielskiego zespołu rockowego The Beatles, wydany 26 września 1969 roku przez Apple Records. Sesje nagraniowe do albumu były ostatnimi, w których uczestniczyli wszyscy czterej Beatlesi.

 

Abbey Road to rockowy album, który zawiera gatunki, takie jak blues, pop i progresywny rock. Strona druga zawiera mieszankę fragmentów piosenek edytowanych razem, tworzących jeden utwór. Album został nagrany w bardziej przyjemnej atmosferze niż wcześniej w tym samym roku sesje Get Back/Let It Be, jednak wciąż były częste nieporozumienia w zespole. John Lennon nieoficjalnie opuścił grupę do czasu wydania albumu, a McCartney publicznie zrezygnował w następnym roku.

 

Chociaż Abbey Road odniosło natychmiastowy sukces komercyjny i stała się numerem jeden w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, początkowo otrzymała mieszane recenzje, a niektórzy krytycy opisywali muzykę jako nieautentyczną, mówiąc przy tym o sztucznych efektach produkcji. Z czasem album został jednak uznany za jedno z najlepszych wydań Beatlesów. „Something” i „Here Comes the Sun”, uważane są za jedne z najlepszych utworów, które dla grupy napisał George Harrison. Okładka albumu, która przedstawia czterech członków zespołu przechodzących przez przejście dla pieszych przed budynkiem Abbey Road Studios, stała się jednym z najbardziej znanych i naśladowanych obrazów w historii muzyki popularnej oraz motywem często powielanym przez turystów odwiedzających tą lokalizację.

 

Led Zeppelin

 

Debiutancki album angielskiego zespołu rockowego Led Zeppelin. Został wydany 12 stycznia 1969 r. W Stanach Zjednoczonych i 31 marca w Wielkiej Brytanii przez Atlantic Records.

 

Album został nagrany we wrześniu i październiku 1968 roku w Olympic Studios w Londynie, krótko po powstaniu zespołu. Zawiera mieszankę oryginalnego materiału opracowanego podczas pierwszych prób oraz przeróbki piosenek bluesowych i ludowych. Album został wyprodukowany przez Jimmy'ego Page'a, założyciela grupy, lidera i gitarzystę. Na krążku dołączyli do niego członkowie zespołu Robert Plant (główny wokal, harmonijka), John Paul Jones (bas, instrumenty klawiszowe) i John Bonham (perkusja). Perkusista Viram Jasani pojawia się jako gość tylko w jednym utworze. Album został zmiksowany przez Glyna Johnsa, a kultowa okładka albumu pokazująca katastrofę Hindenburga została zaprojektowana przez George'a Hardie.

 

Album pokazał fuzję bluesa i rocka w grupie, a ich podejście do powstającego hard rockowego brzmienia odniosło natychmiastowy komercyjny sukces zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Stanach Zjednoczonych, osiągając 10 najlepszych na listach albumów w obu krajach. Początkowo album nie został pozytywnie przyjęty przez krytyków. Większość piosenek była dłuższa niż standardowe nagrania i nie nadawało się do wydania jako single do radiowej emisji. Jeden singel został wydany - „Good Times Bad Times”,  przyczynił się on do wzrost popularności zespołu w ciągu następnych kilku lat, a wiele piosenek z albumu stało się stałymi elementami rockowego radia.

 

Nevermind

 

 

Drugi studyjny album amerykańskiego zespołu rockowego Nirvana, wydany 24 września 1991 r. przez DGC Records. Wiele wytwórni zabiegało o zespół, ale ten ostatecznie podpisał kontrakt z wydawnictwem DGC Records w oparciu o wielokrotne polecenia ze strony Kima Gordona z Sonic Youth i ich pionu zarządzającego. Album wyprodukowany przez Butcha Viga, był pierwszym wydawnictwem zespołu z wytwórnią, a także pierwszym, w którym wystąpił perkusista Dave Grohl.

 

Pomimo początkowych niskich oczekiwań komercyjnych, „Nevermind” stał się nieoczekiwanym przełomowym sukcesem. W dniu 11 stycznia 1992 r. osiągnął najwyższą pozycję na liście Billboard 200 w USA, zastępując „Dangerous” Michaela Jacksona. Główny singiel „Smells Like Teen Spirit” był czynnikiem decydującym o sukcesie i osiągnął szóste miejsce na liście Billboard Hot 100. Wyprodukowano również trzy inne single: „Come as You Are”, „Lithium” i „In Bloom”. W najlepszym okresie „Nevermind” sprzedawał się w ilościach około 300 000 kopii tygodniowo. Album został wybrany najlepszym wydaniem roku w plebiscycie krytyków Pazz & Jop.

 

Nevermind był odpowiedzialny po części za wprowadzenie zarówno grungeowej, jak i alternatywnej muzyki rockowej do głównego nurtu, i został wysoko oceniony na listach najlepszych i najbardziej wpływowych albumów wszech czasów. W 2005 roku Biblioteka Kongresu dodała „Nevermind” do National Recording Registry, który gromadzi „kulturowo, historycznie lub estetycznie ważne” nagrania dźwiękowe z XX wieku.

 

London Calling

 

Trzeci studyjny album angielskiego zespołu rockowego The Clash. Pierwotnie został wydany jako podwójny album w Wielkiej Brytanii 14 grudnia 1979 r. przez CBS Records, a w Stanach Zjednoczonych w styczniu 1980 r. przez Epic Records. The Clash nagrywali album w Wessex Sound Studios w Londynie w sierpniu, wrześniu i listopadzie 1979 r. Odzwierciedlając miejsce między tradycyjnym punk rockowym brzmieniem a nową post-punkową estetyką, „London Calling” odzwierciedla rosnące zainteresowanie zespołu stylem wykraczającym poza ich punkowe korzenie, w tym reggae, rockabilly, New Orleans R&B, pop, lounge jazz, i hard rock. Tematy poruszane w piosenkach obejmują zmiany społeczne, bezrobocie, konflikty rasowe, uzależnienia i obowiązki dorosłości. Album był największym sukcesem listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a jego główny singiel „London Calling” był jednym z 20 najlepszych singli. Album został sklasyfikowany na ósmym miejscu na liście 500 największych albumów wszechczasów magazynu Rolling Stone w 2003 r.

Na okładce albumu znajduje się zdjęcie basisty The Clash - Paula Simonona, rozbijającego jego Fender Precision Bass (można go zobaczyć na wystawie w Cleveland Rock and Roll Hall of Fame od maja 2009 r.) na scenie The Palladium w Nowym Jorku 20 września 1979 r. podczas Clash Take the Fifth US Tour. Simonon wyjaśnił w wywiadzie z 2011 r., że rozbił bas z frustracji, gdy dowiedział się, że obsługa nie pozwoli publiczności wstać z miejsc w czasie koncertu: „Nie wyżyłem się na basie, bo nie ma w tym nic złego.” - powiedział Simonon. Pennie Smith, który sfotografował zespół na potrzeby albumu, początkowo nie chciał, aby zdjęcie zostało wykorzystane, myślała, że było zbyt nieostre, ale Strummer i grafik Ray Lowry wpadli na pomysł, że to będzie dobra okładka albumu. W 2002 roku fotografia Smitha została uznana za najlepszą fotografię rock and rolla wszech czasów „oddaje ona najlepszy moment rock'n'roll - całkowita utrata kontroli.”

 

Revolver

 

 

Jest to siódmy album studyjny The Beatles wydany 5 sierpnia 1966 roku, był ostatnim projektem nagraniowym Beatlesów przed przejściem na emeryturę jako wykonawcy występujący na żywo i reprezentował najbardziej jawne wykorzystanie technologii studyjnej przez grupę, opierając się na postępach wydanych pod koniec 1965 roku przez Rubber Soul. Różnorodne dźwięki albumu obejmują pętle i nagrania w tył na psychodelicznym „Tomorrow Never Knows”, klasycznym oktecie smyczkowym na „Eleanor Rigby” oraz indyjskim podkładzie muzycznym „Love You To.” The Beatles nagrali album po trzymiesięcznej przerwie od zobowiązań zawodowych na początku 1966 r. oraz w okresie, gdy Londyn był uznawany za kulturową stolicę. Piosenki odzwierciedlają wpływ leków psychedelicznych, takich jak LSD, teksty poruszają tematy śmierć i transcendencję.

 

Okładka do „Revolver” została stworzona przez urodzonego w Niemczech basistę i artystę Klausa Voormanna, jednego z najstarszych przyjaciół Beatlesów z czasów ich pobytu w Hamburgu na początku lat 60. Grafika Voormanna była częściowo rysunkiem, częściowo kolażem, przy użyciu fotografii wykonanych przeważnie w latach 1964–65 przez Roberta Freemana. Voormann umieścił różne zdjęcia w plątaninie włosów łączących cztery twarze. Turner pisze, że na rysunkach widać każdego Beatlesa „w innym stanie świadomości”, tak że starsze obrazy wydają się wypadać z nich.