The Rubens
The Rubens
The Rubens
The Rubens
The Rubens
Tekst to intymny i nieco mroczny wyznanie o głębokiej zależności emocjonalnej. Narrator opisuje wnętrze zasłonięte warstwami — coś ukrytego, ogromnego i nieprzeniknionego, co świadomie skrywa przed światem i nawet przy pytaniu o to reaguje agresywnie („rzucę mu w twarz”). Powtarzający się refren „tam nic się nie zmieni… nie dotykam ziemi dopóki się Cię mam” pokazuje, że relacja daje mu oderwanie od rzeczywistości: poznaje stan zawieszenia, euforii i uzależnienia, który nie chce ani nie potrafi przerwać.
Wersy mówią też o lęku i ambiwalencji — z jednej strony fascynacja tym uczuciem („pamiętać każdy dreszcz”), z drugiej świadomość jego nieprzyzwoitości i paraliżującego wpływu („paraliżuje mnie na samą myśl”). Tekst balansuje między uwielbieniem i uzależnieniem a bezradnością wobec własnego stanu — to portret człowieka zawieszonego między miłością/obsesją a utratą kontaktu z ziemią.