Ten numer to surowy, uliczny manifest Mucho Muchacho, w którym splata on dumę, agresję i autoironię z realiami życia na krawędzi. Tekst jest pełen odniesień do miasta, rapu jako autentycznego głosu ulicy oraz do ciągłej walki o pozycję i szacunek („mi rap es esto, la calle en directo”). Pojawia się tu kontrast między blichtrem, pieniędzmi, kobietami i wizerunkiem „chico malo”, a świadomością ceny, jaką się za to płaci. To świat, w którym wszystko dzieje się non stop, bez przerwy, a fama i moralność tracą znaczenie.
Druga zwrotka pogłębia mroczniejszą stronę narracji – rutynę brudu, narkotyków, łez i wewnętrznego zagubienia. Mucho Muchacho nie idealizuje tej drogi: pojawia się zmęczenie, wątpliwości i poczucie, że coś poszło nie tak („A veces se me caen las lágrimas”). Jednocześnie nie ma tu wycofania – jest gotowość do konfrontacji, walki i obrony swojego miejsca. Całość brzmi jak spowiedź rapera, który wie, że jego świat jest brutalny i sprzeczny, ale to jedyny, jaki zna i w którym potrafi przetrwać.
