Ten numer to manifest „widzenia świata przez pryzmat G”, ale pokazany w dwóch różnych rejestrach. Bronson w pierwszej zwrotce jedzie swoim klasycznym torem: ekstremalna przesada, przemoc, seks, luksus i absurdalne porównania spiętrzone tak gęsto, że tworzą karykaturę gangsterskiego ego. To celowo przerysowane — linijki są bardziej o stylu i obrazach niż o narracji, a „through the eyes of a G” brzmi jak mantra usprawiedliwiająca wszystko: brutalność, chciwość, odklejenie. Chaos jest tu estetyką, a prowokacja narzędziem.
Ab-Soul wchodzi jak kontrapunkt: nadal „G”, ale refleksyjny i autorewizyjny. Zamiast epatować nadmiarem, porządkuje go — mówi o czasie, stagnacji, odpowiedzialności, duchowości i napięciu między przemocą a sumieniem. Jego wersy są bardziej linearne i świadome, a linia o klękaniu i pokucie ustawia cały numer w innym świetle: to nie gloryfikacja, tylko zmaganie. W duecie wychodzi ciekawy dysonans — Bronson pokazuje mitologię ulicy w krzywym zwierciadle, Ab-Soul próbuje ją zinterpretować i przekroczyć. Razem robią numer, który brzmi jak spór o to, czym dziś w ogóle jest „G”.
