Ten numer to wyraźny manifest tego, czym według Bush Babees jest prawdziwy hip-hop – i czym różni się od komercyjnego rapu. Już w refrenie pojawia się kluczowa linia: „we represent the hip hop, but not the rap”, co oznacza sprzeciw wobec powierzchownej, nastawionej na pieniądze wersji sceny. W pierwszej zwrotce wracają do „złotych czasów”, kiedy liczyła się zajawka, energia i wspólnota, a nie kontrakty i sprzedaż. Krytykują też zalew raperów skupionych na kasie i wizerunku, podkreślając, że prawdziwy MC to ktoś, kto ma styl, przekaz i autentyczność.
Z drugiej strony tekst to także afirmacja własnej tożsamości i korzeni – zarówno muzycznych, jak i kulturowych. Widać wpływy reggae i karaibskiego stylu, które mieszają się z klasycznym hip-hopem, tworząc coś unikalnego. W trzeciej zwrotce pojawia się bardziej refleksyjny ton: rap ma być narzędziem do podnoszenia świadomości („the mind must be nourished”), a nie tylko rozrywką. Całość to więc nie tylko krytyka branży, ale też przypomnienie, że hip-hop to kultura, filozofia i sposób myślenia – coś głębszego niż sama muzyka.
