Tekst to wulgarny, prowokacyjny brag-song utrzymany w szorstkim, obraźliwym tonie — narracja chwali się masowym „zapładnianiem” kobiet, lekceważy konsekwencje finansowe (alimenty) i traktuje relacje seksualne jako dowód męskości. Pojawiają się groteskowe, przesadzone obrazy (wiele imion kobiet, liczby ciąż, „zamówienia od prezydenta”) oraz obsceniczny żartobliwy język, który ma szokować i prowokować słuchacza. Całość jest nacechowana pogardą wobec adresatek, cynicznym humorem i afirmacją hedonistycznego, nieodpowiedzialnego stylu życia.
Drugi wątek utworu to kosztowna cena takiego trybu życia: narrator przyznaje się do problemów finansowych (komornik, zastawianie domu), konsekwencji emocjonalnych i społecznych (dzieci, brudne mieszkania) oraz zmęczenia powtarzającymi się „wpadkami”. Mimo braggingu i macho-postawy, tekst zdradza też chaos i konsekwencje działań — mieszankę buńczucznej pewności siebie z realnymi problemami wynikającymi z nieodpowiedzialnego zachowania.
