Ten tekst to pełen energii, zuchwały hymn ulicznej dumy, osobistej wielkości i lojalności wobec ekipy oraz rodzinnych korzeni. King F.A.M.E. i Jozeemo łączą tu braggę z lokalnym patriotyzmem, agresją sceniczną i życiem w rytmie ulicznego kodu. Od pierwszych linijek wybrzmiewa mocna deklaracja: to nie tylko muzyka – to misja, droga, dziedzictwo. F.A.M.E. prezentuje siebie jako kogoś, kto urodził się, by dominować – „uosobiona wielkość”, „nieśmiertelny”, ktoś, kto nie przegra, bo nie uznaje w ogóle kategorii porażki. Mówi o pieniądzach, kobietach, ekipie, występach, ale wszystko to opakowane jest w narrację, że za tym wszystkim stoi ból po śmierci matki, życie na ulicy i chęć udowodnienia, że pochodzi się z miejsca, które zasługuje na szacunek.
Jozeemo z kolei wnosi ostrzejszą, bardziej mroczną energię – jego wersy to bezpośrednie groźby, surowe spojrzenie na przemoc, zemstę i brudne realia, w których nie ma miejsca na słabość. Styl rapu przypomina tu manifest wojenny – z obrazami broni, trumien i gniewu, który nie zna kompromisów. Obaj raperzy grają w duecie silnych charakterów – jeden emanuje kontrolowaną potęgą sceniczną, drugi wprowadza chaos i nieprzewidywalność. Refren to z kolei wezwanie – do tych, którzy "żyją, jak mówią", żeby pokazali, kim są. Całość to rapowa deklaracja niezależności, dominacji i dumy z własnego pochodzenia, ubrana w dynamiczne wersy, okrzyki i bezczelną pewność siebie.
