Ten utwór opowiada o destrukcyjnej relacji, w której pragnienie całkowicie wypiera granice i instynkt samozachowawczy. Podmiot liryczny jest gotów „zabić swoją wiarę”, poświęcić tożsamość i sens, byle tylko być blisko drugiej osoby. Motyw podążania — „you lead and I follow” — podkreśla utratę kontroli i oddanie władzy komuś, kto wyjaławia emocjonalnie, zostawiając wewnętrzną pustkę. Kolory blakną do szarości, a intensywność doznań nie przynosi spełnienia, tylko coraz większe wypalenie.
Refrenowe pytania o to, ile jeszcze ciosów da się przyjąć, zanim nastąpi ostateczny upadek, budują obraz powolnego autodestrukcyjnego procesu. Alkohol, ból i obsesyjna potrzeba „haju” emocjonalnego stają się substytutem miłości, która nigdy nie była zdrowa. Motyw róż „na grób” to mocna deklaracja rezygnacji — nie ma tu miejsca na sentymenty, pamięć ani romantyzowanie cierpienia. To piosenka o uzależnieniu od drugiego człowieka, o byciu więźniem własnego pożądania i o cenie, jaką płaci się za miłość pozbawioną wzajemności i równowagi.
