Aberracja
Aberracja
Aberracja
Aberracja
Aberracja
Ten tekst jest deklaracją niezależności i odcięcia się od presji otoczenia – zarówno społecznej, jak i środowiskowej. Podmiot mówi z pozycji kogoś, kto ma własny plan i nie zamierza już brać udziału w cudzych dramatach, oczekiwaniach ani „wyścigu szczurów”. Motyw „escape” i wyjścia z tłumu podkreśla świadome opuszczenie gry, w której większość tkwi z bezsilności lub przyzwyczajenia. Jest tu też gorycz niespełnionych ambicji („Ekstraklasa”), ale nie w formie żalu – raczej jako punkt zwrotny, w którym zabawa przeradza się w poważną pracę i decyzję, by iść dalej bez oglądania się na innych.
Druga część to już czysta energia sprawczości i wewnętrznej dyscypliny. Podmiot nie reaguje na bodźce z zewnątrz, nie „tańczy jak ktoś zagra”, tylko narzuca własne tempo i kierunek. Metafory militarne, lotu, strzału i Olimpu budują obraz drogi wymagającej, ale obranej świadomie – bez hamulców, za to z pełną odpowiedzialnością. Sukces nie jest tu fantazją, lecz celem „na muszce”, czymś, co wymaga codziennego wysiłku, zapisywania myśli, pracy do snu. To tekst o momencie, w którym luz i ambicja przestają się wykluczać, a spokój nie pochodzi z ucieczki, tylko z pewności, że idzie się swoją trasą.