Aberracja
Aberracja
Aberracja
Aberracja
Aberracja
Ten tekst to introspekcyjna opowieść o emocjonalnym napięciu, poczuciu wyobcowania i lęku przed bliskością. W pierwszej części podmiot zmaga się z własnymi ograniczeniami – introwersją, klaustrofobią emocjonalną i poczuciem, że świat go odrzuca. Chce chronić szczęście, trzymając się kurczowo chwil i uczuć, jednocześnie zdając sobie sprawę, że jego stałość w emocjach może odstraszać innych. Refleksja nad normalnością, trudnością w kontaktach z ludźmi i „traceniem zasięgu” tworzy wrażenie ciągłego napięcia między pragnieniem bliskości a strachem przed rozczarowaniem.
Druga część rozwija obraz podmiotu jako kogoś trudnego do oswojenia, egoistycznego, chroniącego się za swoimi schematami i algorytmami wypracowanymi przez lata. Próbuje wyrazić swoje uczucia i zamiary („czysta karta”, „przepis na życie”), ale zdaje sobie sprawę z własnych ograniczeń i lęków. Pojawia się poczucie melancholii i dystansu – bliskość bywa chwilowa, a rozczarowania powtarzają się. Refren apeluje o cierpliwość i brak pochopnej oceny – zarówno wobec drugiej osoby, jak i siebie samego, sugerując, że zrozumienie wymaga czasu i delikatności.