Ten utwór opowiada historię związku, który się rozpada, mimo że kiedyś łączyły dwie osoby wspólne zainteresowania i chwile. W pierwszej zwrotce narrator opisuje brak porozumienia i dystans, który powstał między nimi, wskazując, że życie i świat wydają się stawać między nimi, podczas gdy druga strona zdaje się nie przejmować tym wcale. Refren przywołuje symboliczny moment – film Breakfast at Tiffany’s – który kiedyś był punktem wspólnym ich relacji i stanowi jedyny element, który wciąż ich łączy.
W kolejnych fragmentach utworu narrator zauważa, że osoba, którą znał najlepiej, teraz „widzi go przezroczysto”, co sugeruje utratę zrozumienia i intymności. Tekst podkreśla frustrację i żal wynikający z zakończenia związku, kiedy pozostaje wiele niedokończonych spraw. Powtarzanie zwrotek i refrenu potęguje wrażenie cykliczności rozstania – pomimo wspomnień i drobnych punktów stycznych, relacja nie ma już przyszłości, a jedynym, co pozostaje, jest nostalgia za tym, co kiedyś było wspólne.
