Ten utwór jest brutalnie szczerym, nihilistyczno‑ironicznym komentarzem o współczesnym świecie i ludzkiej bezradności wobec chaosu życia. Autor uderza w tematy chorób, uzależnień, przypadkowych dramatów, hipokryzji i nagłych zwrotów losu, pokazując, że życie często nie ma sensu, a cierpienie bywa efektem własnych decyzji, ignorancji lub zwykłego pecha. Refren „wszyscy umrzemy” nie jest tu prowokacją, tylko surowym przypomnieniem, że niezależnie od wyborów, statusu czy przekonań – koniec jest wspólny.
Jednocześnie tekst pełen jest sarkazmu, czarnego humoru i groteskowych obrazów, które mają pokazać absurd tego, jak ludzie funkcjonują w świecie pełnym sprzeczności: od moralnych fikołków po panikę epidemiczną, od rodzinnych tragedii po internetową hipokryzję. Całość tworzy obraz pokolenia zmęczonego, cynicznego i zdezorientowanego, które próbuje poradzić sobie z rzeczywistością, wyśmiewając ją, bo nic innego już nie zostało.
