Piosenka to delikatne, marzycielskie wyznanie miłości do kogoś, kto odszedł. Bohater ma tylko słowa, by opisać tę osobę, i oczy, by ją uwielbiać – może we śnie, może we wspomnieniach. „Jesteś tym jedynym, który zabrał mnie w głębinę" – sugeruje intensywne, przytłaczające uczucie. Teraz ta osoba odeszła, ale „wykrzykuje stratę, by być tym jedynym" – jakby nawet po odejściu wciąż była obecna, wciąż miała znaczenie.
„Włącz jasne światło, by świeciło" i „machając do twojej duszy – witaj, witaj" – to poetyckie obrazy próby dotarcia do kogoś, kto jest już po drugiej stronie. „Powody, dla których muszę iść – ty, ty" – sugeruje, że ta osoba jest zarówno powodem pozostania, jak i odejścia. Refren „jak ty, ty" powtarzany wielokrotnie podkreśla, że wszystko jest związane z tą osobą, że ona jest miarą wszystkiego. Całość ma oniryczny, lekki charakter – pełna tęsknoty, ale bez ciężkiej rozpaczy, raczej jak czuły sen o kimś ukochanym i utraconym.
