Budka Suflera - Najdłuższa Droga [tekst, tłumaczenie i interpretacja piosenki]

Drga księżyca toń przejrzysta
Wrzosy spienił wiatr, a nad duktem mgła
Z smutkiem brzóz przeplata się
Od połonin echo niesie równy rytm, werbli stuk...
Jakby leśny oddział szedł
Szum proporców, rżenie koni, ostróg blask, ostróg blask!

Idą tak co noc, co rok, idą od wieków ciągle w marszu!
Legion cieni, legion wiernych z różnych epok ciągle w marszu...

Nad zmęczenie, ludzką słabość, ludzki strach
Idą tak, żadnych skarg...
A pod zbroją, pod mundurem jasny blask
Ciepły blask, nie gaśnie wciąż...

Przez historię i przez czas idą wierni swym ideom
Każdej nocy są gotowi umrzeć znów dla sprawy!

Nad zmęczenie, ludzką słabość, ludzki strach
Idą tak, żadnych skarg
A pod zbroją, pod mundurem jasny blask
Ciepły blask, nie gaśnie wciąż...
Tylko czasem któryś jeździec miękko z konia zsunie się, ugodzony...

Wtedy wiedz, że tu jesteśmy winni my
Właśnie my - zwykli ludzie...
Zabijamy nieśmiertelnych każdą zdradą
Gdy nie starcza siły nam, by zagrodzić drogę złu...
Zapłacili za ideę cene cen
Teraz strzegą jej, i bez końca trwa ich marsz!

Przez historię i przez czas idą wierni swym ideom
Każdej nocy są gotowi umrzeć znów dla sprawy!
Od połonin echo niesie równy rytm, werbli stuk
Szum proporców, rżenie koni, ostróg blask, ostróg blask!
Idą tak co noc, co rok, idą od wieków ciągle w marszu
Legion cieni, legion wiernych z różnych epok ciągle w marszu
Nad zmęczenie, ludzką słabość, ludzki strach ciągle w marszu!