Joanna Newsom
Joanna Newsom
Joanna Newsom
Joanna Newsom
Joanna Newsom
Piosenka to dzika, surrealistyczna podróż przez Amerykę – pełna miast-widm, pociągów towarowych i zwierzęcego głodu. Bohaterka zaprasza: „Jeśli chcesz zejść w dół, z twoimi białymi kośćmi, patrz jak pociągi towarowe walą w dziką, dziką noc". Wyznaje: „Jakże chciałabym obgryzać twoje białe kości i patrzeć jak pociągi drapią dziką, dziką noc" – obrazy jednocześnie erotyczne i prymitywne, głód jako metafora pragnienia.
Wymienia miasta-widma jak zaklęcie: Swansea, Buttonwillow, Lagunitas, Calico – wszystkie spowite starą glebą, Assateague po kolana w morskiej pianie. Bestialskie bungalowy gapią się jak nieskończone ropuchy, skaczą bez końca drogą, niesione wiatrem na południe. Tam, dziki i niebieski, dziki błękit majaczy – aż są udręczeni katarem, grzebani przez drogi i pieśni. „A wszystko co chcemy robić to żuć, i żuć, i żuć! Kochanie, jedź dalej" – głód, pragnienie, perpetuum mobile podróży, która nie ma końca, tylko ciągłe pożeranie mil i wspomnień. Typowa dla Joanny Newsom mieszanka dziecięcej rymowanki i egzystencjalnego niepokoju.