Espiiem
Espiiem
Espiiem
Ten tekst opowiada o uczuciach zmęczenia i zagubienia w okresie lata i nadchodzącej jesieni, z mocnym akcentem na nostalgię i melancholię. Refren powtarza motyw „assommé par le soleil” — zmęczenia, wręcz oszołomienia słońcem, które symbolizuje intensywność i przytłoczenie życia lub emocji w lecie. Mimo to nikt nie może „uratować” podmiotu lirycznego, który „zonuje” — wędruje bez celu po ulicach, aż się całkowicie dezorientuje („déboussoler” – stracić orientację).
Zwrotka z kolei wprowadza wrzesień jako moment przełomu, który „zrobi zamieszanie” i wywoła smutek („coups de blues”). Jest tu pragnienie chwili ulgi, marzenie o kąpieli słonecznej, chwili snu, nawet o złotych laurach — symbolu sukcesu i odpoczynku po trudach. Zimna rzeczywistość „świata manchotów” (dosłownie „pingwinów”, czyli tu prawdopodobnie ludzi nieporadnych lub nieudolnych) kontrastuje z pragnieniem ciepła i spokoju.