W tym utworze PJ Harvey podejmuje odważną próbę zmierzenia się z tematem wojny, śmierci i nieszczęścia. Wideoklip do piosenki został nagrany w Kosowie i pokazuje charakterystyczną kulturę i społeczeństwo ludzi, którzy niedawno jeszcze mierzyli się z wojną o niepodległość swojego kraju.
Tekst piosenki rozpoczyna się od metafory karuzeli, na której dzieci kręcą się w kółko. Raz po raz któreś znika po drugiej stronie obiektu i staje się niewidoczne. PJ używa tego przykładu dla pokazania jak wiele dzieci w ogóle znika z powierzchni ziemi na skutek wojen czy porachunków. Prosi je żeby nie znikały. To tak naprawdę oczywiście nie prośba do samych dzieci a raczej apel do dorosłych by zrobili wszystko, aby ukrócić mordercze wojny i zapewnić dzieciom bezpieczeństwo. Podaje tutaj liczbę 28 tysięcy jako ilości zaginionych malców. Liczba najpewniej nie ma tu jakiegoś literalnego znaczenia, chodzi raczej o pokazanie, że takich przypadków jest naprawdę bardzo dużo.
W tekście odnosi się także do słynnej ściany na rządowym budynku w Kosowie. Zawieszano tam portrety zaginionych, ściana pełniła funkcję tablicy, za pomocą której rodziny poszukiwały swoich bliskich. Wisiały tam głównie portrety etnicznych albańczyków, którzy od 1999 roku byli masowo mordowani przez serbskich nacjonalistów. Nie zgadza się tylko liczba, którą podaje Harvey. Mówi o 8 tysiącach zdjęć, ściana natomiast mieściła ich około 3 tysięcy. 8 natomiast może odnosić się do liczby ofiar masakry w Srebrenicy.
To bardzo zaangażowany, mocny tekst, który przywodzi na myśl raczej opowieść wojenną. To wspomnienie wszystkich pomordowanych na Bałkanach, wszystkich, którzy zginęli na różnych wojnach. To wreszcie autorski pomysł na opłakanie ofiar i apel o pokój na świecie.
