I mam tylko jedną pieśń do zabrania
Dla syreny zagubionej na morzu
Jeśli potrzebuje pieśni, która przeczy grawitacji
Mam w sobie jeszcze jedną
Pieśń poświęcenia
Zimna jak ocean
W taki dzień, taki dzień jak ten
W taki dzień, taki dzień
Coś we mnie umarło
Ale już się nie bałem
Parada wielkanocna
Parada wielkanocna
Mówisz do tej części mnie, która nie może mówić
Nie widzę cię, ale wiem, że jesteś
Zawsze będę czcił to, czego nie mogę zatrzymać
I nie każda pieśń będzie modlitwą
W taki dzień, taki dzień jak ten
W taki dzień, taki dzień
Coś we mnie umarło
Ale już się nie bałem
Parada wielkanocna
Parada
Parada wielkanocna
Panie, zmiłuj się
Panie, zmiłuj się
Panie, zmiłuj się
Panie
Panie, zmiłuj się
Panie, zmiłuj się
Panie
Panie
Panie
Dziękujemy za wysłanie interpretacji
Nasi najlepsi redaktorzy przejrzą jej treść, gdy tylko będzie to możliwe.
Status swojej interpretacji możesz obserwować na stronie swojego profilu.
Dodaj interpretację
Jeśli wiesz o czym śpiewa wykonawca, potrafisz czytać "między wierszami" i
znasz historię tego utworu, możesz dodać interpretację tekstu. Po sprawdzeniu
przez naszych redaktorów, dodamy ją jako oficjalną interpretację utworu!
"Easter Parade" to utwór wydany 3 kwietnia 2026 roku w ramach nowego albumu EP irlandzkiego zespołu rockowego U2. Kolejne nieoczekiwanie wydane EP U2 zostało zatytułowane "Easter Lily" i zawiera sześć premierowych utworów, w tym piosenkę nagraną we współpracy z Brianem Eno.
Piosenka "Easter Parade" to rozważanie o stracie, oddaniu i dziwnym wyzwoleniu, które przychodzi, gdy coś w nas umiera. Nowa interpretacja wcześniejszego utworu U2 "Drowning Man" pozbawia oryginał bardziej dosadnej, religijnej struktury i zastępuje ją obrazami Wielkanocy – nie jako triumfu, lecz cichej, niemal smutnej procesji. Utwór przechodzi od pojedynczej pieśni ofiarowanej zagubionej syrenie, przez śmierć strachu, do powtarzającego się okrzyku "Kyrie eleison (tłum. Panie, zmiłuj się)".
"Easter Parade" to piosenka o cichym, pozbawionym blasku następstwie zmartwychwstania. Wielkanocny poranek w tradycyjnym chrześcijaństwie to głośna, triumfalna radość pustego grobu. Ale Wielkanoc w tej piosence to parada, której nikt nie wiwatuje – powolny marsz przez stratę, gdzie coś umarło, a ty już się nie boisz, bo najgorsze już się stało.
Syrena pozostaje zagubiona na morzu. To, czego nie da się utrzymać, pozostaje nieutrzymane. Niewidzialna obecność pozostaje niewidzialna. A wszystko, co możesz zrobić, to ofiarować swoją ostatnią pieśń, czcić to, czego nie możesz utrzymać, i szeptać: "Panie, zmiłuj się", idąc dalej. To nie są radosne Święta Wielkanocne i radosny pochód, ale mogą być szczere emocjonalnie.
