[Zwrotka]
Wystarczy, mój samotny czas
Okna zalane, nie twoje światło
Nigdy nie widziałem nieba
Trzymam wszystkie moje uczucia w sobie
Sprawdzam jej telefon [?] razy
Marmurowy blat jest czarno-biały
Cały czas zimny i pusty
Nikt nie słyszy mojego płaczu w nocy
[Pre-Chorus]
Nie wiem, czy jestem samotny, czy tylko sam
Nie wiem, czy jestem samotny, czy tylko sam
Nigdzie indziej nie mógłbym pójść, skoro jestem już w domu
Oszukuję sam siebie, żeby poczuć się dobrze
Oszukuję sam siebie, żeby tak dalej żyć
[Refren]
Martwy w czystej postaci
Każdego dnia
Zawsze i na zawsze
Leżąc tu razem
W tym łóżku, które sam sobie pościeliłem
Dziękujemy za wysłanie interpretacji
Nasi najlepsi redaktorzy przejrzą jej treść, gdy tylko będzie to możliwe.
Status swojej interpretacji możesz obserwować na stronie swojego profilu.
Dodaj interpretację
Jeśli wiesz o czym śpiewa wykonawca, potrafisz czytać "między wierszami" i
znasz historię tego utworu, możesz dodać interpretację tekstu. Po sprawdzeniu
przez naszych redaktorów, dodamy ją jako oficjalną interpretację utworu!
"Bed" to utwór pochodzący z wydanej 20 lutego 2026 roku wersji deluxe albumu studyjnego "(((((ultraSOUND)))))" amerykańskiego zespołu pop-rockowego The Neighbourhood. Wydawnictwo w wersji podstawowej ukazało się 14 listopada 2025 roku za pośrednictwem wytwórni Warner Records.
Piosenka "Bed" to portret izolacji, żalu i duszącego ciężaru własnych wyborów. Utwór oddaje poczucie uwięzienia w życiu – i związku – które stało się zimne i puste, a jednocześnie niemożność lub niechęć do odejścia. Tytuł jest celowo niejednoznaczny, łóżko może symbolizować intymność, odpoczynek i więź, ale w tym kontekście staje się więzieniem, grobem i fizyczną manifestacją obietnicy, która stała się gorzka. To piosenka o zaleganiu w konsekwencjach własnych decyzji, w pełni świadomej samotności, ale jednocześnie sparaliżowanej przez nią.
"Bed" to studium paraliżu emocjonalnego i dobrowolnej izolacji. Narrator jest fizycznie obecny we wspólnej przestrzeni – łóżku, domu, związku – ale emocjonalnie nieobecny i głęboko samotny. Utwór eksploruje bolesną przepaść między byciem samotnym, rozumianym jako stan fizyczny, a byciem osamotnionym, co opisuje stan emocjonalny. Narrator jest jednym i drugim. Leży obok kogoś, a jednak czuje się całkowicie niewidziany i niesłyszany.
Powtarzająca się fraza "to łóżko, które sobie pościeliłem" jest kluczowa – to potwierdzenie, że jego obecne cierpienie nie jest przypadkowe, lecz wynikiem jego własnych wyborów, własnych porażek i własnej niezdolności do szczerości. Piosenka nie jest wołaniem o ratunek, to ciche, zrezygnowane przyznanie się do porażki. The Neighbourhood koncentrują się na drobnych, zimnych szczegółach życia, które poszło nie tak: niesprawnym telefonie, marmurowym blacie, oknie, które wpuszcza niewłaściwe światło.
Piosenka opisuje specyficzny horror bycia uwięzionym nie przez okoliczności, ale przez własną inercję i oszukiwanie samego siebie. Narrator nie czeka na dramatyczną ucieczkę, po prostu przyznaje, z bolesną szczerością, że leży w łóżku, które sam sobie pościelił, obok kogoś, zupełnie sam. "Bed" to piosenka o najgorszym rodzaju samotności – takim, który pojawia się w obecności innej osoby, w miejscu, które powinno być najcieplejsze.
