Dziękujemy za wysłanie interpretacji
Nasi najlepsi redaktorzy przejrzą jej treść, gdy tylko będzie to możliwe.
Status swojej interpretacji możesz obserwować na stronie swojego profilu.
Dodaj interpretację
Jeśli wiesz o czym śpiewa wykonawca, potrafisz czytać "między wierszami" i
znasz historię tego utworu, możesz dodać interpretację tekstu. Po sprawdzeniu
przez naszych redaktorów, dodamy ją jako oficjalną interpretację utworu!
Utwór przesiąknięty jest atmosferą emocjonalnego i fizycznego chłodu ("epoka lodowcowa", "za zimne serce", "Nie znajdziesz ani trochę ciepła"), któremu towarzyszy ból ("Złamany prawy nadgarstek", "boli mnie serce") oraz ślady przemocy lub wypadków ("czy spierze krew"). Styl życia artysty jest przedstawiony jako chaotyczny, niezwykle ryzykowny i pełen napięcia, co wielokrotnie podkreśla porównanie do filmu "Spring Breakers", symbolizującego hedonizm i niebezpieczeństwo. Relacje międzyludzkie, zwłaszcza z kobietami, są powierzchowne i naznaczone przedmiotowym traktowaniem ("Puszczam sukę w rotację"), a nawet deklarowane uczucia są tłumione przez emocjonalną niedostępność.
Istotną rolę w życiu artysty odgrywają silne narkotyki, w tym opioidy ("Morfina", "Makatussin"), które mogą być próbą ucieczki lub radzenia sobie z bólem. Mimo poczucia marnowania pieniędzy ("Przepuściliśmy zwijki a to nic nie było warte") i skrajnego wyczerpania ("ledwo się trzymam"), wciąż tlą się w nim ambicje zdobycia dóbr najwyższego luksusu ("Czekam aż zrobimy Richard Mille"). Artysta zmaga się z wewnętrzną ciemnością, ponownie przywołując metaforę "symbiota", i choć deklaruje zmęczenie wszechobecną nienawiścią ("serio już jej nie chcę"), wydaje się głęboko uwięziony w destrukcyjnym cyklu swojego życia.
